همیشه خنثی. کمتر به تو اهمیت میدهند. اما انگار که خودت راضی باشی، معمولا لبخند میزنی. چیزهای معمولی. زندگیت پر است از چیزهای معمولی. همیشه یک جور و همیشه در بک گراند زندگی کرده ای. همیشه سیاهی لشکر بوده ای و شکایتی نکردی؛ گویی از خودت انتظار بیشتری نداشتی. اما امشب! میفهمی که در پس این صف سیاهی لشکر، ته ته ، جایی که به پشت صحنه ختم میشود ، نوری هست عظیم تر از نور صحنه .بی شائبه می تابد و گویی در تلاش است تو را نیز فرا بگیرد. صورتت را نوازش کرده ، اما هنوز متعجب در تاریکی ته صحنه مرددی. چیز های ناشناخته را ههیچ وقت لمس نکرده ای .اما امشب دیگر کافیست! میخواهی صحنه را ترک کنی ؛ به دنبال نور راه نمی افتی. نه! نور از پس پرده ضخیم نیمه کشیده آشکار است و هیچ جا نمیرود. آنکه مکانش را ترک میکند تو هستی. از قدم اول به بعد دیگر اختیار پاهایت دست تو نیست.خودشان میروند. داری از صحنه میگذری. به این که راه افتاده ای دیگر فکر نمیکنی ؛ نه! تو خودکار میروی. پس از پرده ای که اشتباها کمی کنار رفته، به نور میرسی. نور، چیزی نبوده جز لامپ های دور آینه میز گریم . میزی که مختص بازیگران اصلیست. آنان که دیده میشوند. نه تو. اما برای فکر کردن به این که "جایگاه تو" کجاست دیگر بسیار دیر شده.هنوز امیدواری که نور از جای دیگری آمده باشد. نوعی ماوراء خواهی تلقینی! آینه آرام آرام پر از توی روشن میشود.وقتی می ایستی آنقدر به میز نزدیکی که دگمه ها ی شلوارت به لبه آن گیر میکند. به آینه دوری هنوز... چیزی که تو می بینی ، جایی که نور از آن ساتع میشود یک "تو" است با موهایی که از فرط نور روشن شده. و چشمهایی که برق میزند. حالا بک گراند صحنه تئاتر است که ازین دور به نظر خیلی تاریک میرسد.
پنجشنبه، بهمن ۱۱، ۱۳۸۶
پنجشنبه، دی ۲۷، ۱۳۸۶
اشتراک در:
Comment Feed (RSS)